Bloedend meisje

10177261_964204816942632_2338937582434484010_n

Ik was afgelopen week op bezoek bij een goede vriend voor zijn verjaardag. Hij studeert in Rotterdam dus ik werd ontvangen in een studentenhuis ergens in het centrum van de grote stad. De reis daar naartoe was al vol spanning en sensatie. Laat ik beginnen met zeggen dat ik verre van racistisch ben; de inwoners van Rotterdam zijn gewoon overwegend niet ‘blank met blond haar en blauwe ogen’ zegmaar.

Ik was onderweg naar dit feestje, in de tram, al zoveel ‘pauper-volk’ tegen gekomen dat ik weer goed wist waarom Rotterdam ook alweer zo gezellig was. Ik stond bijvoorbeeld tegenover een man van een jaar of 40 die in conversatie was met een dame van begin 20 die ik zou willen omschrijven als een ‘latino-barbie’ Kim Kardashian stijl. Ze had een zoontje die op een gegeven moment ‘papa’ zei tegen de man tegenover mij. Ik stond al te trillen op mijn benen bij de gedachte dat deze vrouw, (of eigenlijk ‘dit meisje’) een kind zou hebben met deze oude man. Het had haar vader kunnen zijn!

Het verhaal werd mooier toen ik buiten de tram bij de halte 2 donker gekleurde meisjes zag staan van een jaar of 16. Of eigenlijk waren ze niet ‘donker gekleurd’ maar gewoon zwart, ik zag ze bijna niet.(Het was donker buiten)
Wat mij opviel was dat deze dames strakke leggings droegen als broek, een jas, en of ze onder die jas nog wat aan hadden kon ik niet zien, ik kon geen stof ontdekken.
Maargoed, het was ook donker. Deze 2 dames stonden daar met een kinderwagen een beetje met elkaar te praten. Ik zag het gezelschap zo een beetje staan en voordat ik een mening kon vormen over het gebeuren zag ik de man tegenover mij ook naar buiten kijken en grijnzen. Ik kon erg goed zien waar hij naar keek en dat was niet de kinderwagen. Erg bijzonder allemaal, vooral omdat het de latino-barbie weinig leek te doen.

Toen ik uitstapte was ik ook nog getuige van een opstootje tussen een aantal ‘nieuwe nederlanders’ bij een winkel de leek te handelen in waterpijpen en overige tabakswaren. Goed, ik had al genoeg spanning ervaren tijdens mijn reis naar het feestje, en toen moest het feest nog beginnen. Ik kwam binnen en kreeg direct koffie aangeboden met de vraag: ‘Laurens, vertel eens een goed verhaal!’

In de kamer zaten met name studenten uit Rotterdam dus ik wist dat ik niet weg zou komen met het verhaal over mijn reis deze avond. Het moest sensationeler, spannender en met meer actie. Het liefste ook nog met een stuk humor. Ik voelde mijn roeping zwaar op mijn schouders, dit is het. Nu moet het gebeuren.
Toen vertelde ik het verhaal van ‘Het bloedende meisje…’

Een goede slok koffie bracht de juiste gezichtsuitdrukking bij het verhaal, ik begon met eerst goed mijn tong te verbranden. Toen begon ik echt aan het verhaal; ik zat dus dinsdag avond in de trein op weg naar Utrecht..

Ja, als je Laurens heet duurt het weekend tot woensdag, mijn leven is gewoon net wat mooier. Ik nam de trein van 20:08 van Doetinchem naar Arnhem, goed om te doen. Ik zat rustig met mezelf in een vierzits en aan de andere kant van het gangpad zaten 2 jonge dames tegenover elkaar. Ze maakten net hun zakjes patat open toen ik keek, een patatje oorlog en een speciaal met curry.
Ik keek weer voor me, te lang kijken is ook zo raar om te doen. Bovendien was ik ondertussen bezig met het koppelen van mijn koptelefoon aan m’n telefoon om muziek te luisteren, daar ging al mijn aandacht naar uit.

Op het moment dat ik weer op keek zag ik nog net één van de meisjes wegrennen wat erg bijzonder was omdat het op dat moment 20:06 was en de trein dus bijna zou vertrekken.
Op dat moment zag ik het andere meisje zitten, het was een verschrikkelijk gezicht; haar handen dropen van het bloed en de sjaal die ze tegen haar gezicht drukte zag er niet veel beter uit.

Dit was het moment waarop mijn gentleman-brein werd geprikkeld. Dit was het moment waar ik al jaren op wachtte, waarom ik al die tijd zakdoekjes bij me had gedragen! Snel als een superheld opende ik mijn tas waar de zakdoekjes natuurlijk helemaal onderaan onder alle spullen lagen verstopt. Als een ware gentleman stak ik het gangpad over en bood de zakdoekjes aan met de woorden: ‘Hier, hou maar..’

Honden kunnen erg dankbaar naar je kijken als je ze iets lekkers geeft, dit meisje kon er ook wat van. Ze zei ook nog iets maar ik had mijn muziek wat te hard staan. Heb je soms. Ondertussen was het meisje ook terug met een stapel servetten waarmee ze iedere druppel bloed die het lichaam van haar vriendin bevatte mee kon opvangen. De trein kon ook bijna niet meer dicht, zo veel.  Ik grinnikte wat en keek weer voor me.

Ik lag blijkbaar wat te dommelen want ik werd wakker van de geur van patat en pindasaus die in hoge concentratie vertegenwoordigd was in mijn neus. Het bleek een van de meisjes te zijn van de overkant die met een half bakje patat in mijn gezicht stond te wuiven. Omdat het leek dat ze me wat wilde vragen besloot ik mijn koptelefoon voor een moment af te doen en haar verhaal aan te horen.

‘Wil je anders wat patat?’
Nu ik er over nadenk, dat is eigenlijk een heel rare vraag, in iedere situatie is dit een beetje bijzonder.
Maar ik begreep het gebaar, ze wilde wat terug doen voor mijn heldhaftige daad van zojuist. Vriendelijk doch dringend wuifde ik haar weg: ‘Neejoh, maar bedankt.’

Goed, dit was het verhaal.
Toen ik het in Rotterdam vertelde hing de kamer aan mijn lippen,  je kon een wijnglas horen vallen zegmaar.
Ik hoop dat jij er ook van hebt genoten, if so, let me know!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *